Dikke bergen, grote ijsschotsen en blue lagoons

Kia Orana,

Ons laatste verhaal schrijven wij vanaf de Cook eilanden. Voor niet-topo-helden: dit ligt ergens tussen Fiji en Hawaii.

Eerst ff Nieuw-Zeeland: We hebben in 3,5 week in onze jaren '70 bak zo'n 4.000 km afgelegd om van het Zuidereiland naar het Noordereiland te boeken. We startten bij een autistisch duo dat elkaar kende van hun studie sterrenkunde en dat ons bij aankomst stond aan te staren omdat ze nooit eerder gasten hadden ontvangen en zich afvroegen wat ze moesten doen...pijnlijk momentje. Na een klein ommetje (lees 6 uur de berg op) gingen we door naar het eerste natuurspektakel, Mount Cook: een lijvige rotsformatie met sneaky ijstop en dito meer. Ook daar is flink 'getrampt', zoals wandelen door de ongewassen backpackers hier wordt genoemd. Deze eerste ervaring met gletsjers was vrij top.

In een vlaag van verstandsverbijstering hebben we hem doorgeboekt naar het meest Zuidelijke puntje van Nieuw Zeeland op zoek naar dolfijnen en ander dierlijk gespuis. Vangst: een hoopje zeeleeuwen, de familie van Seabert, één gele verharende pinguin die duidelijk niet op bezoek zat te wachten en nada dolfijnen. Yasmin was in mineur, omdat zij graag met laatstgenoemde wilde knuffelen. Dat plan slaagde later wel, in de vorm van honderden dolfijnen tijdens een zwemmen-met-dolfijnen boottocht.

Vervolgens door naar het epicentrum van de extreme sports, Queensland. Na lang beraad met een leipe limbo in een boekingskantoortje en een plastic rib uit onze creditcard, hebben wij ons gezamenlijk in een canyon laten swingen (120 m), zowel voorwaarts, als achterwaarts ondersteboven. Tijdens het innemen van deze laatgenoemde pose, had Yasmin al spijt van dit tweede ritje. Voor Isaac kon de pret niet op.

Om onze hobbies te combineren (Isaac: kou, Yasmin: vliegen) hebben we ons per heli naar een gletsjer laten transporteren om ons vervolgens op parmantige edoch puntige unisex-pumps door het ijs te bikken via ijsgrotten en ander gevaarte.

Een letterlijk hoogtepunt was de vrije val uit een vliegtuig op zo'n 5 km hoogte. Yasmin hing al bij het achterstevoren opstijgen aan de ijzeren stangen van het schommelende vliegtuigje waarop haar tandemmaster yoga oefeningen met haar begon te doen ("Ohm") en haar van zuurstof voorzag. Het huilen stond haar nader dan het lachen. Isaac draaide zijn hand er niet voor om en salto'de het vliegtuig uit om na een vrije val van 65 seconden en 200 km/u veilig aan land te komen. Hij heeft de bolling van de aarde kunnen zien.

Om hiervan bij te komen hebben we onszelf via een baai met honderden zoete zeehonden (die naar het schijnt ook agressief kunnen zijn en leren zwemmen in een pierenbadje) naar de wijnvelden begeven voor een setje smakelijke proefsessies inclusief Belgische chocola. Goed te doen.

Na de mooie wateroversteek van Zuid naar Noord, hebben wij nog enkele highlights aangetikt waaronder: Wellington (arty farty volgens de Lonely Planet maar wij hebben het gemist of weten beter. We hebben alleen een inktvis van 2 meter gezien), Napier (zogenaamde art-deco stad maar zelfs Tuschinski heeft meer art deco dan deze hele blokkendoos bij elkaar. We hebben hier bijna het huis van onze gastheer- en vrouw in de fik gestoken met een leip tostiapparaat), de meest populaire day-hike inclusief blauwe meren en maanlandschappen (die we helaas niet hebben kunnen afmaken vanwege een uitbarstende vulkaan), thermale pools (waar je niet onder water mocht vanwege een bacterie die je de hersentyfus geeft), zeer grote watervallen waar wij graag vanaf zouden willen sjesen in een tube en een thermaal dorp dat permanent naar eieren stonk, vol flueriserend gele meren, dampende gijsers en blubberende mud pools. Als laatste activiteit een tubesessie in een grottenstelsel, verlicht door glowworms. Denk aan Droomvlucht in de Efteling en je hebt een beeld. We hebben Nieuw-Zeeland afgesloten aan de kust, waar we verbleven bij 2 ratelende zoete oudjes die steeds specifieke tomtom beschrijvingen naar locaties gaven en dan vervolgens bedachten dat we zelf ook navigatie hadden. En dat dan 20 keer.

We zijn nu aan het bijkomen van al onze avonturen op een tropisch eiland met blue lagoon. De leipe Nieuw-Zeelandse gastvrouw van het hotel hier komt je de hele dag zoenen en roept daarbij 'thank you'...als ze tenminste geen bananen staat te plukken of palmbomen aan het neerhakken is in haar onderbroek met haar gerimpelde gebruinde anoriexialijf, terwijl haar man ons ondertussen een levende kip aanbiedt. Lekker zootje dus. Isaac heeft hier tevens zijn tweede rijbewijs gehaald door 30 seconden heen en weer te scooteren waarna een dikke local hem nog even uitlegde dat hij zijn knipperlichten moest gebruiken tijdens het keren. Die had hij ook gebruikt, maar dat had zij waarschijnlijk gemist omdat haar wangzakken over haar oogleden hingen.

We zien jullie snel weer en hopen de lente mee te nemen!

I & Y

PS. Nog even samenvattend:
- 10.700 km linksrijdend achter het stuur
- 400 euro aan Australische verkeersboetes (so far)
- 90 dagen op reis
- 12 vliegtuigen (en dat exclusief een helicopter en een enkele reis naar boven met parachute)
- 9 voertuigen waarvan 3 scooters en 1 camper
- 7 tijdzones (inclusief de datumgrens)
- 4 landen
- 3 toiletrollen waar Yas maar geen afscheid van kan nemen en die ze dus al sinds midden Australië elke keer weer meezeult.
- 2 infusen (samen)
- 1 hele vette ervaring